رها ماهرو

رها ماهرو

منتقد سینما و تلویزیون
رها ماهرو

رها ماهرو

منتقد سینما و تلویزیون

فیلم ام ساخته جوزف لوسی

ام
1951 آمریکا
M

Dir:Joseph Losey

ام (فیلم ۱۹۵۱)
کارگردان     جوزف لوزی
تهیه‌کننده : Seymour Nebenzal
فیلمنامه‌نویس : نورمن ریلی رین
لئو کچر
والدو سالت
بازیگران     دیوید وین
هوارد داسیلوا
مارتین گابل
لوتر ادلر
ریموند بر
گلن آندرس
نورمن لوید
جیم بکوس
کارن مورلی
مج بلیک
موسیقی     میشل میشوله
فیلم‌برداری : ارنست لاسلو
تدوین : ادوارد مان
شرکت
تولید    
سوپریر پیکچرز
توزیع‌کننده : کلمبیا پیکچرز
تاریخ‌های انتشار : مارس ۱۹۵۱ (ایالات متحده)

مدت : ۸۸ دقیقه
کشور : ایالات متحده آمریکا
زبان : انگلیسی

ام (انگلیسی: M) فیلمی به کارگردانی جوزف لوزی و بازسازی فیلم ام (۱۹۳۱) ساختهٔ فریتس لانگ است که در سال ۱۹۵۱ منتشر شد.
بازیگران

 دیوید وین
 هوارد داسیلوا
 مارتین گابل
 لوتر ادلر
 ریموند بر
 گلن آندرس
 نورمن لوید
 جیم بکوس
 کارن مورلی
 مج بلیک

000000000000000000000000000000
ام
فیلم محصول سال 1951
ام فیلمی به کارگردانی جوزف لوزی و بازسازی فیلم ام ساختهٔ فریتس لانگ است که در سال ۱۹۵۱ منتشر شد. ویکی‌پدیا
تاریخ اکران: م. ۱۹۵۱ مارس (آمریکا)
کارگردان: جوزف لوزی
مدت زمان فیلم: ۱ ساعت ۲۸ دقیقه
آهنگ‌ساز: میشل میشلت
فیلم‌بردار: ارنست لاسلو
بازیگران
دیوید وین
هوارد داسیلوا
ریموند بر
000000000000000000000000000000
ام (فیلم ۱۹۳۱)
کارگردان     فریتس لانگ
نویسنده     فریتس لانگ
تئا فن هاربو
بازیگران     پیتر لوری
برونو زینر
موسیقی     ادوارد گریگ
تاریخ‌های انتشار : ۱۱ مه ۱۹۳۱ (آلمان)
مدت زمان : ۱۱۷ دقیقه
کشور     جمهوری وایمار
زبان     آلمانی

ام یا ام - شهری به دنبال یک قاتل می‌گردد (به آلمانی: M - Eine Stadt sucht einen Mörder) فیلمی به کارگردانی فریتس لانگ با بازی پیتر لوری محصول سال ۱۹۳۱ است. فریتس لانگ و همسرش تئا فن هاربو نویسندگان این فیلم بودند. ام اولین فیلم ناطق لانگ بود. این فیلم امروزه کاری کلاسیک محسوب می‌شود و لانگ خودش آن را بهترین فیلمش می‌دانست.



رها ماهرو : خوانندگان عزیز و محترم لطفا نظر و نقدتان را درباره فیلم جذاب ام که از شبکه نمایش تلویزیون پخش شد برای ما بنویسید و بفرستید .





فیلم M

ام (1931)
فریتس لانگ

قاتلی روان پریش در برلین،دختربچه ها را فریب داده و آنها را می کشد و با جنایاتش دولت و پلیس را در فشار و تنگنا قرار می دهد و متعاقب تلاش گسترده ی پلیس برای یافتن قاتل،خلافکاران شهر که زیر ذره بین پلیس قرار گرفته اند تصمیم به همکاری موازی با پلیس برای یافتن قاتل می گیرند و....

یکی از حیرت انگیزترین و به یاد ماندنی ترین فیلم های جنایی که 117 دقیقه شما را بدنبال دلهره و ترس آمیخته با پلان هایش خواهد کشید...فیلم ساخته ی یکی از غول های سینمای آلمان است که دنیای سینمای صامت او را با متروپلیس میشناسد، #لانگ بی شک یکی از کارگردانان خوب همیشه ی تاریخ سینماست...جدای از بازی بینظیر بازیگران خصوصن بازیگر نقش قاتل (پیتر لوره)...دکوپاژ،میزانسن،دکور،موسیقی و کلام و زبان تصاویر #ام هر یک شاهکارند و شاید این گویایی تصاویر را #لانگ مدیون سینمای صامتی باشد که سالها برای آن فیلم ساخته است.

در #ام #لانگ در قالب داستانی جنایی مثلثی ساخته از پلیس،خلافکاران و مطبوعات و هر یک را وسیله ای ساخته برای نقد دیگری...فیلم لبریز از کنایه است...و هدف اصلی این نقد و کنایه ها جامعه،دولت و نیروهای امنیتی یعنی پلیس است که خلافکاران در برابر سومین مورد (پلیس) در کنایه آمیزترین شکل،کارآمدتر و دست و پادار تر نمایش داده می شوند!
فیلم M

سکانس پایانی فیلم حقیقتن شاهکار است...گروه جنایتکاران واقعی(قاضی،هیئت منصفه،وکیل مدافع) در تقابل با قاتلی روانی که قربانی بنظر می رسد و...

پ.نوشت: در سکانس های اولیه قاتل را با سوتی که در بیرون قاب دوربین می زند می شناسیم و یقین دارم آوای این سوت را هرگز از یاد نمی برید!

منبع::فیلموگرافی
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/fa/thumb/6/67/M_1951poster.jpg/220px-M_1951poster.jpg
معرفی و نقد فیلم ام | M

 کارگردان: Fritz Lang
 تهیه کننده: Seymour Nebenzal
 نویسنده: Fritz Lang
 Thea von Harbou
 Paul Falkenberg
 Adolf Jansen
 Karl Vash
 بر اساس: A newspaper article by Egon Jacobson
 بازیگران: Peter Lorre
 Otto Wernicke
 Gustaf Gründgens
 Ellen Widmann
 Inge Landgut
 Theodor Loos
 Friedrich Gnass
 موسیقی: Edvard Grieg
 فیلم برداری: Fritz Arno Wagner
 استودیو: Nero Film A.G
 توزیع کننده: Vereinigte Star-Film Gmb
 زبان: آلمانی
 زمان : 177 دقیقه

 خلاصه داستان :

 برلین در هراس از قاتلى ( لوره ) است که دختران کوچک را بى‏رحمانه مى‏کشد و پلیس هیچ سرنخى از او ندارد...

 جوایز:


 نامزد اسکار بهترین فیلم



 نامزد اسکار بهترین بازیگر زن



 نامزد اسکار بهترین فیلمبرداری سیاه و سفید



 نامزد اسکار بهترین کارگردانی



 نامزد اسکار بهترین موزیک متن



 نامزد اسکار بهترین ضبط صدا و بهترین فیلمنامه


 نقد فیلم:



 نخستین فیلم ناطق لانگ، یکى از شاهکارهاى او و شاید تکان‏ دهنده ‏ترین و برانگیزنده‏ ترین اثر استاد است. لوره بهترین نقش عمرش را ایفا مى‏کند: قاتل روان‏ پریشى که ناگزیر از جنایت است و مثل یک کودک، بى‏اراده و ترسان از عواقب کارش. شخصیتى که « پدر » تمام قاتلان زنجیره‏اى پرشمار سینما است.


 نقد فیلم M
 "شما برای پول آدم می کشید! اما من می کشم چون نمیتوانم جلوی خودم را بگیرم . میکشم چون مجبورم بکشم!"


 این دفاع جانی منحرف M از معروفترین دفاعیاتی است که سینما به خود دیده است.


 بدون اینکه مشخص شود بالاخره لانگ دفاع را موجه میداند یا نه ؟ او در مصاحبه ای با نشریه کایه دو سینما میگوید :


 "چند سال پیش بود که یک نفر به من گفت قادر است افکاری را که هنگام ساختن ام داشتم بازگو کند و حتی بگوید به چه دلیل اقدام به ساختن این فیلم کردم . وقتی او حدسیاتش را گفت جواب دادم هر چه در این باره اظهار داشتید البته از روی حسن نیت بود ولی میبایست بگویم که کاملاً دچار اشتباه شده اید . چون من به این دلیل M را ساختم که فیلمهای وحشتناک در آن موقع مورد پسند مردم بود." با اینهمه همین لانگ بارها M را بهترین فیلمش خوانده است . اگر چه بسیاری اعتقاد دارند فیلم از شاهکارهای او نیست اما بدون تردید به دلیل داشتن مایه های تاثیر محیط بر فرد ونقش فرد در انتخاب راه سالم و همگونی هردو اینها با چگونگی قدرت گرفتن نازیها از کاملترین آثارش است .


 نقش پتر لوره در فیلم شباهتهائی به نقش قهرمانان تراژدیهای یونان باستان دارد . او بیشتر از اینکه خود برای جامعه دردسر به بار بیاورد گرفتار خشونتهای محیط است خشونتهائی که برای فیلمساز وسیله ای است برای آوردن تماشاگر به جهانی ورای جهان روابط اجتماعی فیلم. بدین ترتیب دلیل بی پاسخ ماندن سئوالهای انتهائی فیلم در مورد مقصر بودن قاتل و صلاحیت دادرسان (پلیس یا جنایتکاران ) روشن میشود : قاتل قربانی و قاضی همه به یک اندازه مجرم هستند مجرم دیگری در کار نیست فیلم نشان میدهد که قاتل قادر به کنترل شیطان درونی خود نبوده است.لانگ در این فیلم که اولین فیلم ناطقش بود تصاویر اکسپرسیونیستی ( مثل تصویر پناه گرفتن در پشت دیواری نیمه تاریک ) و صداهای پرداخته شده ( مثل سوت زدن قاتل ) را بکار میگیرد ودنیائی پر تضاد را میسازد و انعکاس میدهد انعکاس بر روی پرده سینما تا جامعه و فرد دیده وشناخته شوند درست نظیر پتر لوره که در آینه ها دیده ( در شیشه مغازه اسباب بازی فروشی ) و شناخته میشد فیلمهای لانگ داغی است که بر پیشانی تاریخ سینما نقش بسته شده است اگر لوره توانست داغی را که گدای کور بر پشتش کوبید در نظر نیاورد ما نیز میتوانیم داغ فیلمهای لانگ را در نظر نگیریم .!


 این نوشته از یکسری منابع داخلی از مجلات بامداد و آیندگان سال 1358 که متون دست نوشته آقای بهزاد رحیمیان بوده و همچنین کتاب سینمای اکسپرسیونیسم و یکسری هم ترجمه متون خارجی گرد آوری شده است.
000000000000000000000000000000
بررسی فیلم M ام

M شاهکار فریتس لانگ اولین فیلم ناطق او و به نوعی اولین فیلم ناطق سینمای جهان ، به سال ۱۹۳۱ با بازی پتر لوره (M)، اوتو ورنیکه، گوستاو گروندگنس و تئودور لوس است. نمره ی من به این فیلم، از میان " شاهکار " ، " خوب " ، " متوسط " و " ضعیف " ؛ بی هیچ شک و شبهه ای " شاهکار " است.
الزی، دختر بچه ای که در راه بازگشت از مدرسه به خانه توسط شخصی مرموز، که تنها سایه اش روی یکی از ستون های پیاده روی شهر افتاده و در حال سوت زدن می باشد، دزدیده و به قتل می رسد. این، اولین برخورد ما با قاتل مرموز است که جزئیات قتل های پیشینش را از آگهی نصب شده بر همان ستون پیاده رو درمی یابیم. قاتلی که می تواند بی آنکه چهره اش را ببینیم، در تصور ما به مثابه مردی میانسال با چشمان درشت و تیز وَق زده جلوه کند. قاتلی که خباثت و پلیدی و بیم و رعب از وجناتش لبریز است. چنان که در شروع فیلم نیز، می شود این برداشت را از تصنیف کودکانه ای که بچه ها در حال خواندنش هستند استنباط کرد: بزودی مرد سیاه نزد تو می آید/ با گرز کوچکش/ از تو گوشت کوبیده درست می کند/
اما در ادامه و با پرده برداشتن از چهره ی قاتل، این صورت سنگی معصوم و کودک نما همه چیز عیان می شود. او نه تنها در چهره ی ظاهری، هراسناک و خشن نیست بلکه بسیار آرام و دوست داشتنی جلوه می کند. میمیک معصوم او، پیش از قطعیت داوری در جانب او، ما را به تأمل وا می دارد.
M، قاتل زنجیره ای معروف فیلم که به " پدر " تمام قاتلان زنجیره ای سینما معروف است، فارغ از مرموز بودنش، هیچ شباهت دیگری با قاتلان سینما ندارد. و در نمونه ی شاخص و بارز متفاوت بودن او با دیگر قاتلان می شود واکنشش را در قبال کودکان قربانی فیلم سنجید. برخورد M با بچه ها، برخوردی مهربانانه و تحسین برانگیز است که تا لحظه و پیش از به قتل رساندن آن ها هیچ عقده و انزجاری در رفتارش نیست. چنان که برای الزی - دختر بچه ای که در ابتدای فیلم به قتل می رسد - بادکنک می خرد و برای دختربچه ی دیگر در انتهای فیلم - که البته در قتل او ناکام می ماند - از یک سوپر مارکت، چیزهایی دیگر که با مختصات سن و سال آن دختر بچه جور است. او حتا در لحظه ای - به زعم من - در نقش پدر معنوی این دختر جا می گیرد، هنگام که با چاقوی دستی اش برای دختر پرتقالی پوست می گیرد.
M از دو جبهه متهم است و آزار می رساند. اولی پلیس ها که در یافتن او برای برگرداندن امنیت به شهر و جامعه دست و پا می زنند و به جایی نمی رسند و دوم، از سوی گروهی جنایتکار و دزد حرفه ای که هر کدام سر دسته ی یک تشکیلات هستند. این گروه معتقد است که وجود M و قتل هایش که منجر شده به تفتیش و تفحص پیاپی پلیس از نوانخانه ها و کافه ها و هتل ها و .. کار را برای نقشه ها و اعمال آن ها دشوار ساخته. بنابراین آن ها نیز در پی حذف M بر می آیند. مونتاژ ده دقیقه از این فیلم 137 دقیقه ای چنان حیرت انگیز و شاهکار است که همیشه در یادها باقی می ماند و آن ده دقیقه، همان مونتاژ موازی صحنه های جلسه ی پلیس ها و تشکیلاتی ها با هم صنفان خودشان در جهت مشورت برای به دام انداختن M است. و نتیجه ی این جلسه برای هر دو گروه مشترک است: تلاش برای یافتن M.
و یک نکته ی بسیار قابل تأمل در پایان جلسه ی تشکیلاتی های خلافکار، نتیجه گیری آن هاست. نتیجه ای که منجر می شود به بسیج کردن مردم فقیر در کوچه و خیابان برای کشیک دادن و یافتن M. و این نتیجه درست وقتی حاصل می شود که قاب فریتس لانگ روی دیوار اتاق است و سایه های آن ها را در حال شور و نتیجه گیری به نمایش می گذارد. سایه هایی که بی شباهت با سایه ی M بر روی ستون پیاده رو در ابتدای فیلم به هنگام دزدیدن الزی نیست. برآیند چنین شباهتی آن است که تفاوتی میان M و تشکیلاتی ها و حتی فقرایی که از سوی تشکیلاتی ها مأموریت می یابند، نیست.
تعداد زیادی از مردم کوچه و خیابان در جست و جوی M تلاش می کنند که خیلی زود تلاششان ثمر می نشیند و M دستگیر می شود. او را به یک کارخانه ی قدیمی می برند و دادگاهی برایش برپا می کنند. دادگاهی به قضاوت سر دسته ی تشکیلاتی ها. دادگاهی که حاضران آن، همه ی آن فقرایی هستند که در جست و جوی M بوده اند، مردمان عادی. M در اعترافات خود، پرده از روان رنجور و پریشانش بر می دارد. او از نیرویی توقف ناپذیر در درونش منباب انجام قتل ها می گوید. اینکه بی ارداه می شود در هنگام ارتکاب قتل. آنچه که M به آن اعتراف می کند، پتانسیل این را دارد تا در یک دادگاه منصفانه با استدلال " بیمار روانی " بودن، حکم تبرئه یا حبس در تیمارستان را برایش به ارمغان بیاورد اما در " دادگاه خود ساخته " ی خلافکارها و مردم هیچ نتیجه ای جز حکم مرگ برایش صادر نمی شود. حکمی که با سر رسیدن پلیس متوقف می ماند.
هیچ شک و شبهه ای نیست که علاوه بر قاتل و مجرم بودن M، تمام مردم حاضر در جلسه ی " دادگاه خود ساخته " نیز، مجرم و قاتل هستند. M کودکان را کشته و مردم در صدد کشتن M هستند. بی آنکه هیچ کدام از هر دو، به عواقب کار بیندیشد و تأملی کند. بی آنکه کسی بخواهد ریشه و اساس را بهبود و درمان کند، تنه ی ریشه دار را قطع می کند. از کنکاش در حالات و خصوصیات و روان M و نوع قتل ها و سن وسال قربانیان و البته اعترافاتش در " دادگاه خود ساخته " می شود به چنین برداشتی رسید که این قاتل صورت سنگی مهربان و سرد فیلم، کودکی رنجوری داشته که شاید از سوی پدر و مادر و اطرافیان دچار بی توجهی شده، نیازهایش کشف نشده و به شکوفایی نرسیده، به محبتی نیاز داشته که نثارش نشده و در اثر چنین اهرم هایی، عقده ای بس عظیم وخطرناک در درونش رشد کرده که در تصور اولیه به قتل کودکان منجر شده، اما در لایه های پنهان، او حین ارتکاب قتل کودکان، به قتل کودکی از یاد نرفته ی خودش مبادرت می ورزد. قتل دورانی که می توانسته در آن آرام و آسوده خاطر باشد اما نبوده. همین است که تا لحظه ی قتل کودکان به آن ها محبت می کند و در نهایت می کشد.
M کودکی است نمادین. M نماینده ی تمام مردم شهر است که در جست و جوی او برمی آیند و دستگیرش می کنند و محاکمه. تمام مردم شهر، همان M هستند که در اثر بی توجهی و عدم محبت، دچار عقده ای درونی – خواه کم یا زیاد – می شوند و این عقده را به طریقی عیان می سازند. M و همه ی مردم شهر، مجرمان خطرناکی هستند که می بایست در حق آن ها دلسوزی کرد. مجرمانی که در کنار هم، در برابر پلیس در آن صحنه ی شگفت انگیز و نمادین تسلیم می شوند؛ صحنه ی دادگاه خود ساخته که با ورود پلیس، همه ی مجرمان – اعم از مردم و تشکیلاتی ها و M – دست هایشان را به نشانه ی تسلیم بالا می برند.
و هشداری که در پایان فیلم داده می شود به شدت تأمل انگیز و هراسناک است. جایی که زن رنجوری با چشمان گریان و ناباور از مرگ کودکش، تنها پس از سه کلمه ی " به نام ملت " که قاضی دادگاه عادلانه ای آن را ابراز می کند، رو به قاضی، به دوربین، به ما، به والدین و به جامعه می گوید: " با این عمل دیگه بچه های ما زنده نمی شن. آدم باید .. بیشتر از این ها .. از بچه ها محافظت کنه .. با شما هستم .. ". هشداری که در ابتدای فیلم به وضوح در صحنه ای که مادر الزی از بالای راه پله های طولانی و زنجیروار به پایین مجتمع مسکونی نگاه می کند و الزی را صدا می کند، دیده می شود. فاصله ای بس طولانی و پُر خطر میان والدین و کودکان. تلنگری که مستدل بر استنتاج است.
نویسنده: امین خجسته - کافه نقد
000000000000000000000000000000
فضایی هراس انگیز

در فیلم ام، پیتر لوره قاتل روانی است که دختر بچه های معصوم را فریب می دهد و بعد آنها را می کشد. با توجه به زمان ساخت فیلم که سال 1931 است لانگ خطر شکل گیری نازیسم را به خوبی حس کرده بود.

ام اولین فیلم صدادار اکسپرسیونیستی فریتز لانگ است. اکسپرسیونیسم نهضتی است در هنرهای تجسمی از جمله سینما که هدف آن نمایش دنیای درونی انسان اروپایی و به ویژه آلمانی دهه های نخستین قرن بیستم است. علل مختلفی در موجد شدن این هنر که طبعا یک مولفه روبنایی است نقش داشته اند. یکی از این عوامل جنگ جهانی اول و پیامدهای فاجعه بار آن برای آلمان بود که در آن جنگ شکست خورد.

از مشخصات اکسپرسیونیسم برای ترسیم دنیای مورد نظر خود، دستکاری در واقعیت، دکورهای عجیب و غیرواقعی، سایه های کج و اغراق آمیز است و همه این عناصر موجب ترسیم فضای هراس انگیزی می شود که به نوعی تجلی دهنده درونیات آدم هایی است که در چنین فضایی زندگی و یا فی الواقع دست و پا می زنند. در فیلم ام، پیتر لوره قاتل روانی است که دختر بچه های معصوم را فریب می دهد و بعد آنها را می کشد. با توجه به زمان ساخت فیلم که سال 1931 است لانگ خطر شکل گیری نازیسم را به خوبی حس کرده بود.

شکل و سبک روایی لانگ از یک سو متاثر از پیامدهای شکست آلمان در جنگ جهانی اول است و از سوی دیگر تکوین تدریجی نازیسم بوده است. در همان سال ها گوبلز که از سران بزرگ حزب نازیسم بود به فریتز لانگ پیشنهاد همکاری داد که در صورت پذیرش، سمت بزرگی به وی تفویض می شد. اما هنرمندی بزرگ چون لانگ که احساس و اندیشه اش یا چنین شرایطی در تعارضی انتاگونیستی قرار داشت، پیشنهاد گوبلز را نپذیرفت و راهی آمریکا شد. پیتر لوره پس از دستگیری در دادگاه می گوید که آنچه انجام داده است غیرارادی بوده است.

وکیل تسخیری وی نیز همسو با این مدعا به حضار اظهار می دارد که او قبل از اینکه قاتل باشد، یک بیمار است. وکیل تسخیری پیشنهاد می کند به جای این که او را به دست جلاد بسپارید، تحویل بیمارستان دهید. سخن وکیل جای تامل دارد، زیرا این قاتل قربانی شرایط شده است. این شرایط همان بستر اجتماعی است که او در آن پرورش یافته است.

مونتسکیو در روح القوانین می گوید: تخطی از هنجارهای یک جامعه در ماهیت همان جامعه است. مخاطب بعد از گذشت حدود 45 دقیقه از شروع فیلم، چهره قاتل را مشاهده می کند و این امر در ایجاد تعلیق بسیار موثر واقع می شود. فیلم به رغم این که مصوت است، اما لانگ از حجم صدای چندانی بهره نمی گیرد و این نشان از دلبستگی او به سینمای صامت دارد. مثلا می بینیم پیتر لوره که شخصیت اصلی فیلم است در طول فیلم خیلی حرف نمی زند. روایت ماجرا قبل از اینکه به صدا متکی باشد، به تصویر گرایش دارد و به زیباترین و موجزترین شکل ممکن با زبان تصویر قصه فیلم را بیان می کند.

وقتی قاتل اولین دختربچه را فریب می دهد و برای او شیرینی و بادکنک می خرد، مخاطب بدون این که شاهد کشته شدن دختربچه به دست قاتل باشد، مشاهده می کند توپ او به گودالی سقوط می کند و بادکنکی را که قاتل برای او خریده است به سیم برق گیر می کند و بدین ترتیب مخاطب به خوبی حس می کند که این دختربچه معصوم به قتل رسیده است.

در ارتباط با این واقعه بدون این که صحنه خشونت بار و مشمیزکننده ای که این روزها در فیلم های مختلف بسیار شاهد آن هستیم، دیده شود، ثقل و سنگینی این جنایت چون بختکی سنگین بر سرتاسر فضای فیلم سایه می گستراند و همذات پنداری موثری را بین ماجرای محقق شده و مخاطب فیلم رقم می زند. فیلم با توجه به زمان ساخت آن بی شک یکی از آثار کلاسیک و ماندگار تاریخ سینما محسوب می شود. نکته جالب دیگری که در فیلم وجود دارد و اشاره به آن ضروری می نماید، موضوع قاچاقچیان و خلافکاران شهر هستند.

آنها چون می بینند که کنش این قاتل موجب بسیج پلیس برای دستگیری او شده است و این بسیج پلیس در سطح شهر مانع از انجام اعمال خلاف آنها می شود، لذا آنان نیز برای دستگیری قاتل اقدام می کنند و او را به دام می اندازند و به اعدام محکوم می کنند، اما پلیس سر می رسد و از اجرای حکم اعدام جلوگیری می کند. فریتز لانگ نمونه یک هنرمند حرمت برانگیز است.

او می توانست در سیستم آلمان نازی از جایگاه درخور اعتنایی برخوردار باشد، هر چند که با توجه به سرانجام جنگ جهانی دوم، پادافره شومی در انتظارش بود. نمونه مقابل فریتز لانگ، لنی ریفنشتال بود که در بست سر سپرده هیتلر و نازیسم شد. لانگ بعد از اینکه به آمریکا مهاجرت کرد در محکومیت و تقبیح نازیسم فیلم های فراوانی ساخت که یکی از مهم ترین آنها جلادها هم می میرند نام داشت.
عبد الحسین حسام زاده - کافه نقد
http://bayanbox.ir/id/1824125710206194646?view

 یادداشتی بر فیلم " ام"
 ام اولین فیلم ناطق فریتس لانگ فیلمساز بزرگ آلمانی است. لانگ تا پیش از ام فیلم های مهم دیگری در سینمای آلمان و تحت مکتب اکسپرسیونیسم ساخته بود که متروپولیس و دکتر مابوزه قمار باز از آن جمله اند. بعد از ورود تکنولوژی صدا به سینما و ناطق شدن فیلم ها، لانگ نیز مانند بسیاری از فیلمسازان مجبور شد که صدا را به خدمت بگیرد اما در ام وی هنوز بخشی از خواص سینمای صامت را همچون میزانسن بندی های دقیق و بیان تصویری حفظ کرده. این امر باعث شده که فیلم علیرغم ناطق بودن هنوز به سینمای صامت وابسته باشد و به جرات می توان آن را فیلمی صامت دانست که دیالوگ نیز دارد. ( احتمالا از این عبارت خنده تان گرفته!). ام همچنین آشکارا به سنت سینمای اکسپرسیونیسمی که لانگ خود یکی از سردمدارانش بود پایبند مانده. سایه های تند و نور پردازی با سایه روشن باعث شده که وجوهی روانشناختی به فیلم افزوده شود که از سینمای اکسپرسیونیسم صامت وام گرفته شده.

 امروزه فیلم های زیادی با موضوع قاتل های زنجیره ای، با خون و خونریزی بالا و جلوه های ویژه فراوان در سینمای هالیوود ساخته می شود که همه فرزندان ناخلف فیلم لانگ هستند. لانگ در فیلمش برای اولین بار قاتلی زنجیره ای را به تصویر می کشد که مشکلات روحی و اخلاقی فراوانی را نیز به همراه دارد. پیتر لوره که بهترین بازی اش را در همین فیلم ارایه داد و هیچگاه نیز نتوانست از سایه سنگین این نقش خلاص شود، به بهترین نحو توانسته وجوه چندگانه شخصیت قاتل را به نمایش بگذارد و شمایلی ماندگار از قاتل زنجیره ای خلق کند. او بازیگری بود که بعد ها نقش های فرعی بسیاری در سینما بازی کرد اما هیچگاه به قدرتمندی نقشش در ام ظاهر نشد. فیلم بدون بازی لوره قطعا چیزی کم داشت و این پیتر لوره بود که وحشت جامعه تصویر شده در فیلم را به تماشاچی القا می کرد.

 فیلم محصول سال 1931 آلمان است. یعنی درست دو سال پیش از به قدرت رسیدن هیتلر. بسیاری فیلم را یک پیش بینی از به قدرت رسیدن هیتلر و نازی ها می دانستند و بسیاری نیز آن را نمایشی از آمادگی جامعه آلمان برای پذیرش یک دیکتاتوری خواندند. فیلم نمایش دهنده مردمی است که از همه چیز و همه کس می ترسند. حضور قاتل زنجیره ای در شهر ( جامعه ) چنان آنان را به وحشت انداخته ( وحشت جمعی ) که مدام به یکدیگر تهمت می زنند و در واقع هر چند غیر مستقیم اما دست به دامان قطب شر می شوند تا آنان را از این وحشت خلاصی دهد . در ام دو دسته به دنبال قاتل می گردند و به غیر از مردم که به طور نا محسوس قاتل را دنبال می کنند ، پلیس ( نماینده قانون ) و دار و دسته تبهکاران نیز قاتل را دنبال می کنند. نکته مهم همین جاست که نه پلیس ، بلکه این تبهکارانند که قاتل را می یابند و گرچه در پایان همه به دست پلیس و (( به نام قانون )) دستگیر می شوند، اما در واقع تبهکاران چندین قدم از پلیس که قطعا باید نماینده قانون باشد جلو افتاده اند. تبهکاران خود قطب شر بزرگی هستند که وجود یک شر کوچکتر را بر نمی تابند. در واقع تبهکاران هر کدام صد ها بار از قاتل فیلم خطرناک ترند. قاضی محکمه بر پا شده چنانکه خود وکیل می گوید تا به حال سه نفر را کشته و اکنون فراری است. و جامعه وحشتناکی که لانگ در شاهکارش می آفریند از این جاست که نمایشگر استعداد جمعی برای پذیرش فاشیسم است. دادگاهی که قاضی آن و اعضای هیئت منصفه اش خود مجرمانی سابقه دارند چطور می توانند عدالت را برقرار کنند. شاید حتی قاتل ما ، جرمش از سایرین سبک تر باشد!

 شخصیت قاتل فیلم ام ، که همانطور که ذکر شد حالا یکی از معروفترین قاتلان سریالی سینماست، در حقیقت کودکی بیش نیست. برای اثبات این مدعا کافیست به حرکات دست و بدن او ، طرز خاص حرف زدنش و حتی دیالوگ هایش دقت کنید. قاتل فیلم ما در واقع بیشتر از سایرین دلسوزی بر می انگیزد. او کودکی تنهاست که از همه سو مورد تعقیب قرار گرفته و در سکانس پایانی چنان ضجه های بچه گانه ای سر می دهد که گاهی فراموش می کنیم چندین کودک ( همچون خودش؟ ) را به قتل رسانده. لانگ نیز با هوشمندی تمام هیچگاه صحنه ای از قتل های قاتلش را نمایش نمی دهد و ما در واقع فقط از صحبت های سایرین است که متوجه می شویم او کس دیگری را نیز به قتل رسانده. قاتل چنانچه خود می گوید هنگام قتل از خود اختیاری نداشته و صدایی است که او را به انجام قتل فرا می خواند. فیلم تا حدی این سئوال را نیز مطرح می کند که آیا قاتلانی که دچار روان پریشی و مشکلات روانی هستند ، مستحق اعدامند یا بهتر است به عنوان یک بیمار با آنان برخورد کرد و سعی در درمان شان نمود . گرچه در فیلم این نظر چندان موشکافی نمی شود اما وکیل قاتل در دفاعیاتش اعلام می کند که موکلش در واقع یک بیمار و نه یک قاتل است. آیا با این نگاه تمام قاتلان زنجیره ای به نوعی دچار بیماری روانی نیستند؟ هر پاسخی به این سوال عواقب وپیامد هایی در پی دارد که خود می تواند موضوع بحثی حقوقی و روانشناسی باشد.

 سال هاست که از ساخت ام می گذرد. فیلم تاثیرات فراوانی بر تاریخ سینما نهاد و حتی فیلم معروفی همچون همشهری کین ، تاثیرات آشکاری به خصوص در فضاسازی و نورپردازی از آن گرفته. لانگ بعد از ساخت ام یک فیلم دیگر نیز در آلمان ساخت و آلمان هیتلری را ترک کرد. خود لانگ فیلم ام را بهترین فیلم خویش می دانست و به برای ساخت آن به خود می بالید. ام هنوز فیلمی معتبر در تاریخ سینماست و هنوز در رای گیری های فیلم های برتر عمر ، در رده های بالای جدول می نشیند.

 نویسنده: فرهاد پدوین


000000000000000000000000000000


 معصومیت از دست رفته: نگاهی به فیلم ام (فریتس لانگ)
 نویسنده: سید آریا قریشی

 فریتس لانگ زمانی که ام را در سال 1931 ساخت، در اوج خلاقیت و توانایی قرار داشت. پس از ساختن شاهکارهایی چون دکتر مابوزه ی قمارباز، نیبلونگن و گل سرسبد دوران صامت سینمای لانگ، یعنی متروپلیس، او با ساخت ام خود را به عنوان یکی از مهم ترین کارگردانان سیاسی و اجتماعی جهان تثبیت کرد. ام، به عنوان یکی از اولین شاهکارهای ناطق سینمای آلمان، به شدت وامدار سنت های اکسپرسیونیستی دهه ی 20 است. سنت هایی که خود فریتس لانگ (به خصوص با متروپلیسش)، شاید بیش از هر کس دیگری وابستگی اش را به آن نشان داده بود. از نورپردازی و فیلمبرداری و طراحی صحنه و لباس و بازی بازیگران که بگذریم و وارد بحث مضمونی فیلم شویم، باز هم شباهت های آن را با شاهکارهای اکسپرسیونیسم (از مطب دکتر کالیگاری و نوسفراتو گرفته تا متروپلیس) درخواهیم یافت. ام، برخلاف اصولی که از یک فیلم کلاسیک انتظار داریم، خیلی سریع ما را وارد ماجرا می کند. دنیای فیلم از همان سکانس اول به طور کامل و جامع به تماشاگر ارائه می شود. صحنه ی ابتدایی فیلم اصلاً بیانگر دنیای فیلم (و چه بسا جامعه ی آن روز آلمان) است. یک بازی بچگانه که در آن یک نفر دارد همه را به نوبت از دور بازی خارج می کند و دیگران هم ایستاده اند و نگاه می کنند تا نوبتشان برسد. لانگ با ام، مرثیه ای برای تمام آن اهداف و آرمان هایی می خواند که جامعه ی آلمان در دهه ی 20 به دنبال آن ها بود. امنیت، آرامش، قدرت و غرور ملی. نوک پیکان انتقاد لانگ هم مطابق انتظار به سمت نهادهای قدرت است. پلیس (به عنوان نمادی از یک نهاد دولتی) در این فیلم تنها یک نیروی بی خاصیت و خنثی است که بیهوده دارد دست و پا می زند و کاری هم انجام نمی دهد. در سکانسی از فیلم، رئیس پلیس به وزیر توضیح می دهد که افرادش در این هفته اصلاً استراحت نکرده اند و بلافاصله تصویری از عده ای پلیس را می بینیم که در حال چرت زدنند. همه ی مشکلات از همین جا نشأت می گیرد: "عدم نظارت صحیح بالادستی ها". اقدامات پلیس برای دستگیری قاتل از دید لانگ چیزی جز یک تلاش بیهوده و بی ثمر نیست. نگاه کنید به سکانس بی نظیری که در آن، دخترک (الزی برکمن) توپش را به اعلامیه ای می کوبد که درباره ی یافتن قاتل کودکان است. در همین لحظه سایه ی قاتل بر روی اعلامیه می افتد. تمام دنیای ام در این سکانس جمع است: تلاش "کودکانه" ی پلیس ها برای یافتن قاتل و قاتلی که بر همه ی آن ها احاطه دارد و سایه اش را خیلی جدی تر از این حرف ها روی شهر انداخته است. انتهای این سکانس هم حسابی نفس گیر از آب درآمده و به خوبی بیانگر حال جامعه ای است که سادگی و معصومیت در آن دارد از بین می رود. توپ الزا به زمین می افتد و بادکنکش به آسمان می رود، بدون این که کسی جلوی آن ها را بگیرد...از این دست سکانس ها در فیلم کم نیست. صحنه ی مهم دیگری را به یاد بیاورید که در آن، مردی دارد نتیجه ی خط نگاری نامه ی قاتل را می خواند و روی صدای این فرد، تصویر قطع می شود به نمایی از چهره ی قاتل که به آینه نگریسته و پوزخند می زند! لانگ در این فیلم، تلاش پلیس ها برای دستگیری قاتل را با فعالیت های سندیکای جنایتکاران که اقدامات قاتل را باعث ناامنی بیشتر کارشان می دانند، به طور موازی نشان داده و در واقع آن ها را به هم پیوند می زند تا در نهایت به ما نشان دهد که نیروی پلیس و جنایتکاران عملاً با هم فرقی ندارند. چرا که همه ی آن ها به خاطر یک سری دلایل شخصی به دنبال قاتلند. اگر جنایتکاران به خاطر ترس از محدودیت کارشان در پی قاتل هستند، اقدامات پلیس هم چیزی به جز یک سری فعالیت پوپولیستی نیست. چرا که به وضوح می بینیم گروه های جنایتکار بدون آن که کسی مزاحم آن ها شود، به دنبال قاتل می گردند. در ضمن به طرز کنایه آمیزی دار و دسته ی خلافکاران کارآمدتر از پلیس هستند. چرا که سرانجام آن ها هستند که قاتل را دستگیر می کنند و نه پلیس. اما پلیس و خلافکاران به همراه یک ضلع دیگر تکمیل می شوند: مطبوعات. روزنامه ها در این فیلم هیچ نقشی بر عهده ندارند، مگر این که مردم را علیه همدیگر تحریک کنند و در واقع از آب گل آلود ماهی بگیرند. تیتر یکی از روزنامه ها در فیلم این است: "هر کس که کنارتان نشسته، می تواند قاتل باشد". مطبوعات، نیروی پلیس و سندیکای جنایتکاران در این شاهکار لانگ، همگی جزئی از "یک" سیستم به شمار می آیند. پیامی که لانگ تلاش می کند با این فیلم به تماشاگرش منتقل کند کاملاً واضح است. از نگاه او فرقی بین این ور و یا آن سوی خط بودن، طرف قانون بودن یا مخالف آن بودن، وجود ندارد. ام نمایانگر تقابل گروه های شر است. با این تفاوت که یکی دارد با نام قانون کارهایش را انجام می دهد و دیگری خارج از محدوده ی قانون. از همه کنایه آمیزتر، سکانس پایانی فیلم است. دادگاهی تشکیل می شود که در آن همه، از قاضی گرفته تا اعضای هیئت منصفه و حتی وکیل مدافع متهم، همه جنایتکارند و تحت تعقیب. دادگاهی که حکم آن از قبل صادر شده و زمانی که متهم درخواست می کند تا او را به دست پلیس بسپارند، همه به او می خندند. اینجاست که می فهمیم خطر اصلی، متهم نیست. نگرانی اصلی از جانب کسانی است که در جایگاه قضاوت نشسته اند و انسانیت متهم را زیر پا می گذارند. آن هم زمانی که متهم بیش از هر زمان دیگری به یک انسان، یا بهتر بگوییم یک قربانی، شباهت دارد. انتهای فیلم که پلیس ها فرا می رسند و قاتل را از چنگ دادگاه نجات (نجات؟!) می دهند، پایان راه نیست. بلکه تازه آغاز آن است. از چاهی به چاه دیگر!
 نویسنده: سید آریا قریشی
 منبع: وبلاگ عشق سینما


https://upload.wikimedia.org/wikipedia/fa/thumb/a/ab/M_poster.jpg/220px-M_poster.jpg
نقد فیلم ام ساخته فریتز لانگ (30نما)
نویسنده: سیدامیررضاهاشمی

شاید متفاوت ترین فیلمی که در اغاز دهه سی سینما رو ها را به هراس و وحشت انداخت فیلم ام ساخته یکی از غولهای تاریخ سینما فریتز لانگ باشد . این اخرین فیلم لانگ که بعد از ان به تبعیدی خود خواسته دست زد داستان قاتلی بچه کش را تعریف می کند که با جنایت هایش هم شهروندان محترم و هم خلافکاران را به وحشت می اندازد . فیلمی که حاصل سختی هایی است که لانگ در المان پس از جنگ و ظهور ارام نازیسم در کشورش ساخت باعث شد نوع شکل اخلاقیاتی که تا به ان روز در سینما وجود داشت دچار تغییر و تحول شود . اگر نواوری و تعریف داستانهایی این گونه در ان زمان و به خصوص در المان تا به حال در غالب فضاهای اکسپرسیونیستی و به دور از واقعیت بیان می شد ، فریتز لانگ در فیلمش به قلب واقعیت حمله می کند و چنان رعب و وحشتی را در فیلمش وارد می کند که ان تاثیر دیوانه وار فیلم تا به حال نیز مانده است . زمانی از فریتز لانگ علت خشونت در فیلم هایش را پرسیده بودند و او در جواب گفته بود که مردم امروز نه از خدا می ترسند و نه بهشت و جهنم را باور دارند ولی تا دلتان بخواهد از درد فیزیکی و رنج وحشت دارند
بعد از ام فیلمی که دنیا ی سینما را تکان داد و تا به امروز نیز جزء حیرت انگیزترین تجربه های تاریخ سینما مانده است ، عجیب الخلقه ها ساخته تاد براونینگ بود . تاد براونینگ که تجربه زیادی در فیلم های صامت داشت ، با ناطق شدن سینما فرصت این را پیدا کرد که دراکولا را با بازی بلا لوگوسی و برای کمپانی همر بسازد و یک شبه ره صد ساله را برود . عجیب الخلقه ها با حمایت ایروینگ تالبرگ تهیه کننده روشنفکر مترو گلدوین مایر در سال 1932 ساخته و عرضه شد . شخصیت های اصلی فیلم را کوتوله ها و مونگول ها و یک مرد سیاه بدون دست و پا و کلی ادم عجیب و غریب در یک سیرک تشکیل می دادند . فیلمی غریب و قدرتمند که در ان اخلاقیات وارونه می شود و هر ادم عجیبی از لحاظ قیزیکی برتری اخلاقی نسبت به ادمهای سالم دارند . فیلم بعد از نمایش ان بلافاصله توسط اکثر نهادهای امریکا تکفیر شد و به بدترین شکل ممکن با ان برخورد شد . بعدها در جشنواره کن به عنوان یکی از گنجینه های تاریخ سینما از ان تقدیر شد
دهه سی سال موزیکالها و کمدی های برادران مارکس و هاوارد هاکس و لوبیچ و پرستن استرجس بود . امریکا که دوره اقتصادی سختی را پشت سر می گذاشت و با حضور هری ترومن به عنوان رئیس جمهور سعی در به وجود اوردن چیزی بودند که به ان بعدها رویایی امریکایی گفتند . استودیوهایی بزرگ نیز برای به دست اوردن پول بیشتر و تزریق روحیه به مردم بیشتر سراغ این موضوعات می رفتند تا اینکه یک پدیده در امریکا به عنوان بازیگر ظهور کرد : جیمز کاگنی
در سال 1932 ویلیام ولمن بزرگ فیلم دشمن مردم را با بازی جیمز کاگنی در نقش یک گنگستر ساخت . فیلمی خشن و پر از تیراندازی که تا ان زمان جزء در فیلم صورت زخمی هاوارد هاکس در جای دیگر کمتر دیده شد . شاید الان بیشتر به شوخی شبیه بماند ولی در ان زمان حرکات و صحنه های بعضی از کارهای گنگستری که نماد ان جیمز کاگنی بود بی نهایت متفاوت به نظر می رسید . مثلا صحنه مالیدن گریپ فروت به صورت جین هارلو در دشمن مردم به یکی از محبوب ترین و کلاسیک ترین صحنه های تاریخ سینما بدل شد . جیمز کاگنی بعدها نیز زیر نظر کارگردانان بزرگ دیگری چون مایکل کورتیز در فرشتگان الوده چهره و رائول والش در دهه پرشروشور بیست بازی کرد و حالت ستاره گونه اش را حفظ کرد .
اگر مردم امریکا در ان زمان برای بالا بردن روحیه عمومی احتیاج به خنده ، کمدی ، رقص و موزیکال داشتند ، در همان حد نیز به نمادی برای بازیافت مردانگی از دست رفته شان در ان زمان احتیاج داشتند و جیمز کاگنی برای انان مردی بود که همیشه ارزویش را داشتند حال اگر یک گانگستر خشن باشد یا یک مرد نمایش و قهرمان جنگ .

نویسنده: سیدامیررضاهاشمی
منبع:30نما



سرچ و جستجو در سایت نقد رها ماهرو : سال ساخت فیلم پس از جدایی , والنتین شبکه نمایش , آیاکو کوشینو , رودخانه برفی ساخته تیم بوراستال و استیو جودرل , والنتین فیلم سینمایی , فیلم والنتین , فیلم طبقه هفتم , بازیگران فیلم کانادایی شجاعت 2009  , کانال سخنان بزرگان تلگرام , هیراکو کوشینا طراح ژاپنی , سریال پناهنده , هیروکو کوشینو طراح لباس ژاپنی , آیاکو کوشینو , دانلود عطر ماندگار شبکه ی یک , ایتوکو اوهارو , فیلم دختر , دانلود فیلم سینمایی پلیس های اخراجی )شبکه ی نمایش( , دانلود پلیس های اخراجی (شبکه ی نمایش) , بیوگرافی بازیگر نقش مامور انتقال در حال حاضر پخش از شبکه 3  , دانلود فیلم والنتین از شبکه نمایش سیما , فیلم سینمایی والنتین , دانلود فیلم سینمایی والنتین , تاریخ ساخت سریال جراحت , والنتین ارژانتین , عضویت در کانال های تلگرام و سخنان بزرگان , بیوکرافی بیتر در فیلم سینمایی هوک , تصاویر بازیگران فیلم امریکایی پلیس های اخراجی , بازیگر هالیوودی گروگان و پلیس های اخراجی... , دانلود دشت تمشک , بازیگر پلیس های اخراجی , فیلم پلیس های اخراجی , فیلم سینمایی طبقه هفتم , زندگی خصوصی شرلوک هلمز 1970 , فیلم شرلوک هلمز ویلیام وایلدر , کارتون تامی تراکتور , "بیوگرافی بازیگران اصلی اسپارتاکوس ساخته کوبریک" , هیرو کو جونکو و میچیکو , فیلم والنتین , منزل ایتوکو کوشینو در کدام شهر ژاپن قرار دارد؟ , چالش های انفجاری , بازیگر پیری ایتاکو .درمیخک , امید غریبی کارگردان , قصه های جورواجور لی لی حوضک , ایاکو کوشینو